Een kat kan heel troostend zijn, maar is dat wat je wilt?
Er was een tijd dat ik dacht dat er iets mis was met mij. Omdat ik single was.
Ik was jong en om me heen leek iedereen een relatie te hebben. Veel vriendinnen hadden verkering, anderen gingen trouwen of kregen zelfs al kinderen.
En ik? Ik kon maar niemand vinden.
Steeds meer begon ik aan mezelf te twijfelen. Was ik niet aantrekkelijk genoeg? Niet leuk genoeg? Was er iets mis met mij? Achteraf ben ik daar echt verbaasd over. Aan mijn aantrekkelijkheid mankeerde namelijk niets. Maar zo voelde het destijds wel.
Ik vergeleek mezelf en mijn leven voortdurend met dat van anderen. En omdat mijn leven niet voldeed aan wat ik om me heen zag, trok ik een pijnlijke conclusie:
“ik zal wel niet goed genoeg zijn...”
Inmiddels weet ik dat ik bepaald niet de enige ben die zo over zichzelf denkt. In mijn praktijk kom ik deze overtuiging regelmatig tegen, bij zowel mannen als vrouwen.
Hoe komt het toch dat zovelen denken: ik ben niet goed genoeg?
We groeien op met allerlei ideeën over hoe ons leven eruit zou moeten zien.
Een relatie, een gezin, een carrière, een mooi huis. Gelukkig zijn, succesvol zijn, aantrekkelijk blijven. En het liefst allemaal binnen een bepaalde tijd.
Natuurlijk zijn dat begrijpelijke wensen. Maar hoeveel daarvan zijn werkelijk van onszelf? En hoeveel hebben we ongemerkt overgenomen van onze omgeving?
We denken vaak dat we vrij zijn om ons eigen leven vorm te geven. Ondertussen kunnen we behoorlijk gevangen zitten in de overtuigingen die we over onszelf en het leven hebben ontwikkeld. Niet omdat iemand ons dwingt, maar omdat we die verwachtingen zijn gaan geloven.
Wanneer de ander moet bevestigen dat jij goed genoeg bent
Juist in liefdesrelaties kunnen die overtuigingen een grote rol spelen. Wanneer je diep vanbinnen twijfelt aan je eigen waarde, kunnen de aandacht, liefde en erkenning van een ander ontzettend belangrijk worden.
Iemand vindt je aantrekkelijk en kiest voor jou. Eindelijk! Dit is waar je op hoopte al die tijd. Dat kan heerlijk voelen. Maar wat gebeurt er wanneer die aandacht afneemt, wat vrij logisch is na verloop van tijd? Wanneer je partner afstand neemt, kritiek op je heeft of iets anders wil dan jij?
Als je gevoel van eigenwaarde sterk afhankelijk is van de bevestiging van je partner, kan er gemakkelijk angst ontstaan. Of eigenlijk raakt je partner aan wat er al was, maar wat je diep kon wegstoppen zolang de aandacht van de ander er was.
Je komt dan bij een laag van angst voor afwijzing en verlies. Angst om de ander kwijt te raken. Om niet meer aantrekkelijk te zijn. Om (opnieuw) alleen te zijn.
En voor je het weet, ga je je aanpassen. Je slikt dingen in, gaat over je grenzen en probeert voortdurend de relatie goed te houden. Niet altijd omdat je partner dat van je vraagt, maar omdat je bang bent te verliezen wat die relatie jou geeft.
Dan ontdek je misschien dat de ander vooral moest invullen wat je in jezelf miste, in plaats van een aanvulling op je leven te zijn. En dan ga je jezelf afvragen: wat wil ik eigenlijk?
Dat is misschien wel een van de belangrijkste vragen die je jezelf kunt stellen. Wat vind ik belangrijk? Wat zijn mijn behoeften? Welke grenzen wil ik bewaken? En kan ik daaraan trouw blijven, ook wanneer iemand van wie ik houd iets anders wil?
Dat klinkt eenvoudig. Maar wanneer je gewend bent om je aan te passen of je eigenwaarde af te meten aan de waardering van anderen, kan het behoorlijk lastig zijn. En dat kan ervoor zorgen dat je telkens weer op hetzelfde type partner valt en in vergelijkbare relatiepatronen terechtkomt.
Zelfliefde betekent voor mij niet dat je jezelf fantastisch moet vinden. Of dat je nooit meer onzeker bent. Of dat je dan de perfecte partner zult aantrekken. Het betekent dat je leert om jezelf niet af te wijzen wanneer je onzeker bent. Dat je jezelf serieus neemt, ook wanneer een ander het niet met je eens is. En dat je niet voortdurend de ander nodig hebt om te bevestigen dat je goed genoeg bent.
Liefde begint niet bij de ander
Wat ik destijds nog niet begreep, is dat mijn onzekerheid niet werkelijk over mij ging. Het ging over de betekenis die ik gaf aan het feit dat ik geen relatie had. Ik had ideeën over liefde en relaties overgenomen en dat maakte mijn eigenwaarde afhankelijk van de vraag of ik daaraan voldeed.
Dat inzicht kreeg ik helder door het beoefenen van mindfulness. Want pas wanneer je leert gewaarworden wat je denkt, voelt en gelooft, kun je gaan onderzoeken of die overtuigingen eigenlijk wel kloppen. En of je er nog langer naar wilt leven.
Misschien is de belangrijkste vraag in de liefde niet: wie kiest er voor mij? Maar: kies ik wel voor mezelf?
In contact met je jezelf
Van 12 tot en met 14 februari 2027 organiseer ik in het Retreat House in Den Ilp een driedaagse stilteretraite over zelfliefde, zelfacceptatie en innerlijke vrijheid.
Drie dagen waarin je afstand neemt van de dagelijkse beslommeringen. Met mindfulness, Kum Nye yoga, ademhaling, meditatie en zelfonderzoek onderzoeken we je relatie met jezelf, welke patronen je hebt ontwikkeld en hoe je meer zelfliefde en keuzevrijheid kunt ervaren.
We volgen daarbij de vijf stappen van mijn GREAT-methode: Gewaarworden, Reflecteren, Exploreren, Acceptatie en Transformatie.
We sluiten af op Valentijnsdag. Een mooi moment om de relatie met jezelf eens alle aandacht te geven. Kom je ook?
Meer informatie en aanmelden:
Opmerkingen